در اویل قرن بیست و یکم ناسا به معرفی فن‌هایی الکتریکی پرداخت که در نوک به رینگ خارجی متصل می‌شدند. این سیستم‏ها دارای موتورهای الکتریکی پی‌ام[۱] بودند. بلافاصله بعد از این ایده ناسا از این فن‌ها به عنوان تراستر الکتریکی در سیستم‏های رانش دریایی در متحرک‌های دریایی زیر آب با کنترل از راه دور[۲] مورد استفاده قرار گرفت؛ و به طور کلی به گفته توهی[۳] در کشتی‌هایی که در سرعت پایین ولی با نیروی تراست زیاد قصد حرکت دارند و همچنین مانور بالا نیز نیاز دارند قابل‌استفاده می‌باشد. نمونه‌ای از این تراسترهای الکتریکی مورد استفاده قرار گرفته در متحرک‌های دریایی زیر آب با کنترل از راه دور در شکل زیر قابل رویت می‌باشد.

[۱] PM Motor

[۲] Remotley Oprerated Vehicles (ROVs)

[۳] Paul M.Tuohy

RimDrive view

شکل ۱: بخش های تشکیل دهنده رانش RDT

در سیستم‌های رانش دریایی و یا سیستم‌های پمپی از همین ایده الکتریکی استفاده می‌شود به طوری که پره‌ها توسط موتور الکتریکی که حول پروانه قرار گرفته است حرکت دورانی انجام می‌دهند. نمونه‌ای از این تراسترهای الکتریکی در شکل زیر قابل رویت می‌باشد.

۲۰۱۰_SMM_Ringpropeller_Voith_DSCI0275شکل ۲: نمونه صنعتی رانش RDT

کلیدواژه ها : ,,

این خبر را به اشتراک بگذارید :